وی در سال 380 هجری در حوالی بخارا در افشنه دیده به جهان گشود . او مشهور به ابن سینا بود و هندسه ، منطق و نجوم را از ابوعبدالله ناتلی آموخته بود و قرآن و فقه و ادبیات و حساب را نزد پدرش فرا گرفت . او طبابت را از 16 سالگی شروع کرد .

به دنبال معالجه نوح بن منصور سامانی ، سلطان محمود غزنوی از او خواست به غزنین بیاید . ابن سینا چون تعصب سلطان محمود را دیده بود و به دلیل خشونت زیاد او از خوارزم گریخت . وی مدتی در خراسان و ترکستان بود ، بعد از آن به گرگان سفر کرد و از آن جا به ری رفت و در آن جا مجد الدوله دیلمی که به بیماری ماخولیا دچار شده بود را معالجه کرد . در همدان وزارت شمس الدوله را از آن خود کرد  که مورد حمایت علا الدوله کاکویه قرار گرفت . آثار مهم او عبارتند از : دانشنامه علائی که به زبان فارسی تجمه شده و شفا که از چهار بخش ( منطق – طبیعیات و ما بعد الطبیعه ) تشکیل شده ، از معروف ترین اثر فلسفی ابن سینا و کتاب قانون که الان به دایره المعارف طبی معروف می باشد و به زبان عربی ترجمه شده است . وی در سال 428 هجری قمری در همدان شچم از جهان فرو بست .